De pelgrim die nooit vertrok... en andere verhalen ter inspiratie op zondag - Spiritueel Aanbod - Aanbod Info

Ga naar de inhoud

De pelgrim die nooit vertrok... en andere verhalen ter inspiratie op zondag

Juli 2018 > Week 28
Naamloos 1

De pelgrim die nooit vertrok...

 

Om het pad van de pelgrim te lopen, heb je geen goede wandelschoenen, lichte rugzak en regenjack nodig. Een pelgrimstocht komt voort uit het verlangen naar een verandering. Het leven zoals het geleefd wordt, voldoet niet meer. Voor sommigen is er een wake up call nodig om te vertrekken, een scheiding, een ziekte, een ontslag. Anderen geven gehoor aan een innerlijke roep. Badend in het zweet worden ze wakker met het onrustige gevoel dat het leven niet meer klopt. Dat hun gedrag niet meer correspondeert met de diepste roep van hun ziel.

Een pelgrimstocht is het symbolische pad naar verlossing uit dit lijden. Het voelt als een noodzaak om afstand te nemen van het dagelijkse leven. De pelgrim legt zijn masker af en gaat op pad naar een beloofd land waarvan hij hoopt dat daar de sleutel zal liggen tot diepgaande verandering en inzicht.

Ik ben één van die pelgrims die wel plannen had om te gaan, maar nooit vertrok. Zodra mijn dochter twaalf jaar zou zijn, zouden we met ons gezin de pelgrimstocht naar Rome lopen. De weg van de liefde. Het zou de overgang markeren tussen haar jaren van onschuld en ontwaken. Een lange tocht ter bestendiging van onze kleine familie.
Maar het liep anders. In het jaar dat zij twaalf werd, liepen mijn toenmalige vrouw en ik de treurige wegen van de verwijdering. In plaats van een ritueel van de liefde bij het graf van Petrus in Rome, voltrokken we het weinig sacrale scheidingsritueel op het altaar van de mediator in Gouda.

Terugkijkend stel ik vast dat ik wel degelijk mijn pelgrimstocht heb gelopen, zonder één stap richting Rome gezet te hebben.
Ik bewandelde het pad met ongeschonden voeten, maar wel met blaren op mijn ziel, eelt op mijn gemoed en likdoorns in mijn hart. Ik was de pelgrim die niet op reis ging, maar wel verdwaalde. De pelgrim die veel langer onderweg was dan hij op voorhand dacht, omdat ik nog niet wist dat een reiziger niet alleen in zijn beloofde land moet aankomen, maar ook de weg huiswaarts moet lopen. Tot hij werkelijk is thuis gekomen. De bestemming van de pelgrim is niet het graf van een apostel, maar de grafsteen van zijn oude ik. Pas wanneer je daar voldoende lang gerouwd hebt, kan je de terugreis aanvangen. Naar een huis waar niets meer is wat er vroeger was. En wanneer je daar in de badkamerspiegel kijkt, zie je iemand die je niet herkent. Een nieuwe ik die zichzelf opnieuw uitvond op de enige route die heling brengt, de weg naar het hart.

De onzichtbaarheid van vrouwen

Hoewel het Michelle Shanti is die vooral onze uitgeverij leidt, vind ik het altijd leuk als auteurs me vragen om te sparren hoe ze zichtbaarder kunnen worden.

Gisteren kwam Laurna Fenenga op bezoek. Ze heeft een bijzondere visie op burn-out. Volgens haar moet de oorzaak niet gezocht worden in je chagrijnige baas, je hoge werkdruk, of je veeleisende man die je uitput, maar ligt de wortel van je huidige burn-out in je vroegste jeugd. Hoe bevlogen ze daar ook over kan praten en schrijven, zo haperend en onzeker is ze wanneer het er op aankomt haar kennis en visie in de wereld te zetten.

"Ik snap niet dat er zo weinig op mijn website gebeurd," zei ze. "waarom mensen zo weinig gebruik maken van mijn aanbod om gratis hun probleem in kaart te brengen? Waarom ze mijn boek niet bestellen op mijn website."
Nu ben ik verre van een websitespecialist, maar wanneer ik slechts één blik op haar mooie, verzorgde website werp, zie ik het meteen. Pas wanneer ik helemaal naar beneden scroll, kom ik op een haast weggemoffelde manier haar gratis aanbod tegen. Ook haar boek is nergens zichtbaar.

"Maar Laurna," roep ik uit, "als het dát is wat je wilt dat je websitebezoekers bij je boeken, een gratis sessie, waarom zet je dat dan niet bovenaan? Als ik een burn-out had, zou ik niet eens de fut hebben om naar beneden te scrollen!"
Ze lacht om haar eigen blinde vlek. Ze heeft zo haar best gedaan een mooie website te laten bouwen, waarbij ze het doel van haar website uit het oog is verloren.

"Het is zo fijn dat jij niet alleen iemand bent die zo goed kan schrijven," zegt ze, "maar ook zo heerlijk commercieel kunt denken."
Het woordje 'commercieel' stuit me een beetje tegen de borst, merk ik. Ik zie me zelf zo niet.

"Weet je, Laurna," zeg ik, "schrijven is in principe datgene wat ik wil doen in mijn leven. Ik wil mijn verhalen delen. Maar als niemand weet dat ik ze schrijf, dat ik boeken heb, dat ik lezingen en schrijfweken geef, dan kan ik ook niet meer schrijven. Tenminste als ik gelezen wil worden. Jij kan de meest fantastische visie en methode hebben om mensen te verlossen van hun burn-out, maar als je het hun niet vertelt, dan krijg jij een burn-out van de stress omdat je op telefoontjes zit te wachten. En als je graag wilt, dat mensen jouw boek "De burn-out specialist" lezen, waarom zie ik dat boek dan nergens op je homepagina staan?"

Laurna is niet de enige die met haar zichtbaarheid worstelt. Zovele auteurs investeren jaren al hun bloed, zweet en tranen in een boek, vaak een prachtig boek, maar als het dan verschijnt en ze niet meteen een uitnodiging ontvangen voor een talkshow, of op nummer 1 binnenkomen op de bestsellerlijst, komen ze in een postnatale depressie terecht.

Instant succes bestaat niet, hoe goed het boek soms ook is. Er wordt gezegd dat er dagelijks 300 boeken verschijnen in ons taalgebied. Het zijn dus alleen de doorzetters die zichzelf zichtbaar weten te maken. Succes is zelden enkel te danken aan geluk, want geluk, dat is vooral een kwestie van een goede voorbereiding.

En de clou is dat het weinig met ego te maken heeft. Je hoeft je niet te schamen dat de mensen vinden dat je een te groot ego hebt als je aandacht vraagt voor iets waar je heilig in gelooft, en wat je belangrijk vindt. Want als je dat niet vindt, dan had je überhaupt geen boek geschreven, of was je geen therapeut of coach geworden. Het is de gedistilleerde wijsheid van je ziel. En als je die niet deelt, dan smoor je eigenlijk de stem van je essentie. Van de reden waarom je hier op deze aarde rondloopt.

Het probleem van de meeste auteurs, coaches en therapeuten is daarom net vaak dat ze een te klein ego hebben. Dat ze niet hard genoeg durven te geloven in de waarde van hun boodschap. Dat het niet om henzelf gaat, maar om wat ze te vertellen hebben.
En de reden waarom ik het zo leuk vind om dit soort gesprekken met onze auteurs te voeren? Omdat ik het dan ook iedere keer weer tegen mezelf zeg. Maar het is zoveel gemakkelijker de blinde vlekken bij een ander te zien, dan bij jezelf.

 

Mannen bouwen steden om vrouwen te behagen

Wat zijn vrouwen toch wonderlijke wezens. Zij hebben de gave van bewondering en onvoorwaardelijk geloof.

Op de avond dat de Rode Duivels ten onder gingen op een kampioenschap hier ver vandaan, kwam de Belgische Tai Chi meester Yves Verbeek, met zijn vrouw Nicole, hier op bezoek.
Vijftien jaar al had Yves zich in de Tai Chi verdiept en toen ontmoette hij zijn meester. Nadatde meester Yves als leerling had aangenomen, zei hij; "Yves, je doet al je bewegingen wel, maar ze zijn leeg."
Yves ging nog harder en gedrevener oefenen, maar na een jaar zei zijn meester opnieuw: "Yves, je bewegingen zijn leeg."
Yves was radeloos. Hij deed zoveel moeite om zijn meester te behagen maar kreeg alleen maar een ontevreden blik als beloning. Tot Yves langzamerhand ging leren dat hij net niet meer zijn best moet doen, maar moeiteloos moest leren te bewegen. Hij ontdekte dat als hij ontspannen de oefeningen deed en contact maakte met de energie van zijn hart, hij deinde op de golven van het universum en alles kon manifesteren wat zijn hart verlangde.
Zijn meester was tevreden en op zijn sterfbed wees hij Yves als zijn troonopvolger aan. Yves miste zijn meester en toen hij een jaar later in melancholische overgave zijn Tai Chi oefeningen deed, zag hij plots zijn leraar voor zich staan.
"Ik zal er altijd en overal voor je zijn," sprak de meester.
Verbaasd over deze verschijning sloeg Yves het hoofd neer en keek naar zijn hart.
"Ook daar," hoorde hij de stem van de Tai Chi meester, "ook in jezelf en in je hart ben ik altijd aanwezig."

Yves schreef een wijs boek over de vele inzichten die hij zich eigen maakte en hoe iedereen moeiteloos kan leren bewegen naar de bestemming van zijn hart.
Nicole nam driftig aantekeningen terwijl we besproken hoe het boek zou moeten worden uitgegeven en in de wereld gezet.
"Hij heeft zo hard gewerkt aan dit boek," zei ze, "hij heeft er al zijn wijsheid in gelegd. Het is tijd dat de wereld hem leert kennen. Ik ga alle redacties opbellen dat ze hem moeten interviewen, hij verdient een wereldpodium, hij is echt de nieuwe Eckart Tolle.'
Haar ogen glommen van de trots en verliefdheid op haar man die ze zo gunde uit de schaduw te treden om zijn inzichten te delen met de wereld.
"Ik zou nog wel jouw persoonlijke verhalen in je boek verwerken," opperde Michelle.
Nicole trommelde op de tafel van enthousiasme.
"Kijk, nu luistert hij wel," zei ze vrolijk, "als ik het zeg, kijkt hij alleen maar nukkig, maar van jou neemt hij het aan."

"Maar jij, Nicole," vroeg ik, "jij wil toch ook een boek schrijven, hoorde ik? Heb je al een idee?"
Ze keek me even guitig aan en barstte toen los.
"Weet je nog die dag 22 jaar geleden toen An en Eefje werden gevonden in de kelder van Dutroux? Ik was toen met mijn ex man op vakantie in Malta. We stonden op de kade van Valletta te genieten van het zeezicht, en plots zag ik een enorm zeilschip op de kust afstevenen met rode bolle zeilen waarop het witte kruis stond van de Maltezer Orde. Mijn hart sloeg over. Ik stootte mijn man aan en vroeg of hij zag wat ik zag. Hij beaamde het en stond ook met open mond te kijken. Een minuut later was het schip weer verdwenen, maar vanaf die dag weet ik dat ik een Dan Brown achtige thriller moet schrijven over de Maltezer Orde."
In geuren en kleuren deelde Nicole de bloedspannende plot die ze reeds bedacht had voor dit boek.
"Maar," vroeg ik, "wordt het dan na 22 jaar niet tijd om dat boek echt eens te gaan schrijven?"
Ze keek verliefd naar haar man.
"Eerst hij," zei ze. "nu is het mijn taak om er voor hem te zijn. Ik gun het hem zo. We zijn nog maar vijf jaar samen en ik ben nog lang niet zo wijs als hij. Ik moet nog veel oefenen, veel mediteren, maar het komt, het komt."
"Volgens mij ben je veel wijzer dan je denkt," zei Michelle, "en jouw weg is anders dan die van Yves."

Het geeft een man zo'n ongekende kracht, dacht ik terwijl ik naar dit verliefde stel keek, wanneer de vrouw die van hem houdt, onvoorwaardelijk in hem gelooft. Mannen die baden in de liefde, het geloof en de bewondering van hun vrouw, bloeien open. Ze stijgen boven zichzelf uit en kunnen prachtige luchtkastelen tot echte kastelen maken wanneer ze geïnspireerd worden door hun vrouw.
Het kan ook zijn dat ik het jongetje in mezelf projecteer wanneer ik de dynamiek tussen Yves en Nicole zie. Ook ik voel me opgetild in het geloof van Michelle wanneer ik schrijf. Zal ze het wat vinden, vraag ik me de ene keer af, en de andere keer verheug ik me alvast op haar bevestigende zoen wanneer ik me zelfverzekerder voel over mijn tekst.
Mannen bouwen steden om vrouwen te behagen. Maar de steden komen pas tot leven wanneer ze door vrouwen bevolkt worden.
En dan is het aan ons de taak onze vrouwen op hun beurt op te tillen en te stimuleren hun zielsmissie te leven. Want die durven vrouwen wel eens te laten ondersneeuwen wanneer ze zich verbinden aan het lot met een man met een grote missie en een fragiel ego.
Maar wanneer een man en een vrouw, hand in hand, in hun kracht gaan staan, zijn ze onoverwinnelijk.

Geert Kimpen

De rest van het verhaal, kan je deze maand in Happinez lezen - overal verkrijgbaar.

Meer lezen van Geert Kimpen?

 

 

Ook geholpen worden bij je zichtbaarheid of je boek?

www.parisbooks.eu

In januari verschijnt het boek van Yves Verbeek bij www.parisbooks.eu

 

Wil je ook geholpen worden bij het schrijven van jouw boek?

 

Inspirerende Schrijfweek

 

Terug naar de inhoud